शिक्षण की शहाणपण?” — शिकायल’ गेलो एक नाटकाचा थोडक्यात, मनात बसणारा अभिप्राय

प्रशांत दामले यांच्या स्टार-पॉवरने सजलेलं शिकायल’ गेलो एक हे नाटक सुरुवातीपासूनच प्रेक्षकांना एका वेगळ्या, हलक्याशा पण अर्थपूर्ण प्रवासावर घेऊन जातं. एका शिस्तबद्ध, परिपूर्ण, “टोकाला” पोहोचलेल्या शिक्षकाच्या आयुष्यात अचानक एक वळण येतं — दहावी अनेकदा नापास झालेला विद्यार्थी त्याच्या मार्गात येतो. आणि इथून खरी गोष्ट सुरू होते.

पहिल्या अंकात शिक्षक शिकवायला येतो, पण परिस्थिती अशी फिरते की शिक्षकच शिकवला जातो. Hrishikesh Shelar यांनी साकारलेला विद्यार्थी हलका, खोडकर पण प्रचंड प्रभावी. त्याच्या नजरेतून “जीवन जगण्याची मजा” शिक्षकला पहिल्यांदा दिसते — आणि इथून नाटक हळूहळू ताजं, जिवंत आणि भावनिक होत जातं.

प्रशांत दामले यांच्या अभिनयातील स्वाभाविकता, टायमिंग आणि स्टेजची पकड अजूनही तितकीच अटळ. त्यांचे संवाद, त्यांच्या चेहऱ्यावर येणारे भाव — अगदी तोलून-ताकून दिलेले.Angha Bhagre, Samrudhhi Mohrir, Sushil Inamdar आणि Chinmay Mahurkar यांनी आपल्या-आपल्या भूमिकांना पुरेपूर न्याय दिलाय. कुठेही ओढूनताणून नाही, तर सहजतेतून सादरीकरण.

नाटकाची थीम साधी — शिक्षण हे फक्त पुस्तकापुरतं नसतं. कधी कधी कमी वाटणारे लोकच आपल्याला जास्त शिकवून जातात. पहिल्या अंकातील विनोद, दुसऱ्या अंकातील भावनिक अल्पविराम आणि शेवटचा संदेश — सगळंच ताजं वाटतं.

शिकायल’ गेलो एक हे मनोरंजन आणि अर्थपूर्णता यांचं उत्तम संतुलन साधणारं नाटक आहे. हलकं, हसतं-खेळतं, पण विचार करायला लावणारं.

रेटिंग: 5/5

नक्की पाहण्यासारखं.